ابوالفضل العباس

برادر، اگر من از فیض شهادت در راه خدا برخوردار شدم و به صف اصحاب اباعبدالله الحسین پیوستم، مبادا بگذاری که جای من در جبهه خالی بماند. باید بر آن عهد وفاداری که با اماممان بسته‏ایم استوار بمانیم و عباس‏گونه وجود خود را وقف استمرار و استقرار ولایت کنیم. برادر، هرگز اجازه نده که اسلحه من بر زمین بیفتد. همه آینده دنیا امروز به ما و آنچه که می‏کنیم وابسته است. خداوند بر ما جوانان منت نهاده و وظیفه تحول کره زمین را به سوی آینده روشن قسط و عدل بر عهده ما نهاده است. و برادر، باز هم سفارش می‏کنم، مبادا اسلحه من بر زمین بیفتد.

خدایا چگونه تو را شکر گویم بر این‏که مرا در این‏چنین زمانه‏ای به جهان آورده‏ای؟ زمانه قیام، عصر بیداری. در اطراف خود اکنون که انتظار شب را می‏کشم، هرجا می‏نگرم چشمم به چهره‏های مصمم جوانانی می‏افتد که از نور ولایت‏حیات گرفته‏اند و به هیچ چیز جز احیاء مکتب نمی‏اندیشند. خدایا چگونه تو را شکر گویم؟

بر فراز آن تپه بلند دروازه قرآن را برافراشته‏اند. یک طرف سوره «اذا جاء نصرالله والفتح‏» را نوشته‏اند و بر طرف دیگر آیه مبارکه «و جعلنا من بین ایدیهم سدا و من خلفهم سدا فاغشیناهم فهم لایبصرون‏». حاج علی در پناه قرآن ایستاده است و بچه‏ها را روانه خط می‏کند. می‏دانی که او همین تازگی چشم چپش را در راه خدا از دست داده است و عینک می‏زند.

برادر، من احساس می‏کنم هر که از این دروازه بگذرد، از سیطره زمان و مکان خارج می‏شود و در محیط عنایت محض قدم می‏گذارد. من رفتم برادر، باز هم می‏گویم، مبادا سفارش مرا از یاد ببری.

روز اول، صبح زود، در کنار پایه‏های بتونی آن پل نیم ساخته، بچه‏ها با دوشکا و کلاشینکف و آرپی‏جی به مصاف دشمنی شتافته‏اند که در پس خروارها آهن پناه گرفته است; اما با این همه، جبهه مقاومت دشمن درهم شکسته و دیگر یارای ایستادگی ندارد. حکایت ما و دشمن، حکایت مشت و درفش است و ما دریافته‏ایم که همه قدرت‏ها در مشتی نهفته که به راه خدا گره خورده است. اگر انسان پای در راه خدا بگذارد و بر ترس از مرگ غلبه کند، هیچ قدرتی در برابر او یارای ایستادگی ندارد.

فرمانده خط با این‏که شب را نخفته است هنوز شکر خدا از آنچنان قدرتی برخوردار است که تو گویی هنوز هم روزهای متمادی می‏تواند بدون لحظه‏ای خواب، قطره‏ای آب و لقمه‏ای غذا سر پا بماند. آیا تو از دیدن فرمانده‏های جوان لشکر اسلام به یاد اسامة بن زید نمی‏افتی و آن لحظه‏های جاودان تاریخ صدر اسلام در خاطرت زنده نمی‏گردد؟

گاه گاه بچه‏ها از لحظه فراغت او سود می‏جویند و قوطی کمپوتی به دستش می‏دهند که از پای نیفتد. مبدا این شور و اشتیاق و قدرت را در کجا باید جست‏وجو کرد؟ رمز عملیات را به یاد بیاور: یا ابوالفضل العباس ادرکنی. یا اباالفضل العباس ادرکنی.

بچه‏ها می‏خواهند نفربر فرماندهی دشمن را غنیمت‏بگیرند و بیاورند. فرمانده خط به پشت‏خاکریز می‏رود که از نزدیک شاهد همه ماجرا باشد.

صبح روز اول عملیات بچه‏هایی که همه شب را درگیر بوده‏اند هنوز لحظه‏ای فراغت نیافته‏اند. این همه قدرت و پایداری انسان را به شگفت می‏اندازد و همین استقامت است که آنان را لایق امدادهای غیبی خداوند می‏گرداند. آنان با آگاهی کامل می‏دانند پای در چه راهی نهاده‏اند و برای جلب نصرت الهی چه باید بکنند.

آزادی مهران قدم کوچکی بیش نیست; آینده تاریخ از آن ماست.

صبح روز دوم عملیات، در یکی دیگر از محورها، نیروهای تازه نفس در زیر آتش سنگین دشمن می‏روند تا خط را تحویل بگیرند. هر لحظه سوت خمپاره‏ای به گوش می‏رسد و در کنارت، این سوی و آن سوی، ستونی از دود و خاک به هوا می‏رود. موج گرم هوا به صورتت می‏خورد و صدای ترکش‏های سردشده را می‏شنوی که در اطرافت‏به زمین می‏ریزد. اما در دل ما که جای خوف و شیت‏خداست ترس راه ندارد و همه راز و رمز نصرت الهی در همین نکته نهفته است. اگر بترسی، همه چیز از دست می‏رود و از آن پس باید زمین‏گیر شوی، ذلت را بپذیری و از همه آرمان‏های الهی و عدالت‏خواهانه‏ات چشم بپوشی. صدای مظلومان را بشنوی و دم بر نیاوری و حتی قطره‏های اشکت را هم پنهان کنی. دشمن می‏خواهد تو را بترساند و تو نباید بترسی. بگذار خمپاره‏ها این سوی و آن سوی تو فرو افتند; تو این آیه مبارکه را بخوان و بگذر: «قل هل تربصون بنا الا احدی الحسنیین؟»

خیل اسیران پشت‏خاکریز اول تخلیه می‏شوند و در آن‏جا، دست‏بسته، با ترس و ذلت منتظر می‏مانند. چاره‏ای نیست، باید دستهایشان را بست. اما بچه‏ها وظایف الهی خویش را در برابر اسیران خوب می‏شناسند. دیدن بسیجی جوانی که پای یک افسر عراقی را پانسمان می‏کند بیش از هر صحنه دیگری می‏تواند سخن از تحول عظیمی بگوید که در ما رخ داده است.

دشمن در محاصره است و بچه‏ها برای درهم شکستن مقاومتش و گرفتن اسرا به آن سوی خاکریزها می‏روند.

روز سوم بر فراز تپه‏های قلاویزان، در بحبوحه آن مصاف سنگین، وقتی از تشنگی دهانت‏خشک شده است، ناگهان سقای دشت کربلاست که با آب گوارا سر می‏رسد. جان فدای لب تشنه‏ات یا حسین.

شهید سیدمرتضی آوینی